Księżyc hipnotycznie przesuwał się za oknem,
Betonowa puszcza tętniła życiem, rytmem
Ludzi pogrążonych w codziennych zajęciach.
Światła i cienie łączyły się w objęciach.

Donośny dźwięk pulsował w ich głowach
Rytm nocy, muzyka topiona w alkoholach
Papierosowy dym przesłaniał im rzeczywistość
Chemia płynęła z krwią, wokół nicość.

Żaden deszcz już Cię nie oczyści
Wiatr nie unosi już Twoich myśli
Ciągle chcesz więcej, przestaje Ci wystarczać
Uśmiech, słońce, bliska osoba...  stać!

Odrzuć kajdany społecznych wymogów
Poczuj wolność, zabijaj wrogów
Pokłoń się naturze, obudź swój gniew
Kochaj, troszcz się i usłysz cichy śpiew.

Twej duszy, co tak długo więziona
Pragnie być nareszcie uwolniona
Niech Twe ciało z letargu obudzi się
Zmysły otępiałe znów mogą wyostrzyć się

Wróć do swej prawdziwej, dzikiej natury
Zawyj do księżyca, zerwij wiążące Cię sznury.